Wel of niet herdenken?
Jazeker al is het een dag later
Vanochtend vroeg moest ik ineens denken dat het gisteren – 3 februari – de trouwdag van mijn ouders was maar dan in 1942. Daar werd vroeger thuis altijd aandacht aan besteed. Normaal gesproken schrijf ik wel een stukje over die mooie ouders van me en dit keer heb ik dat niet gedaan. Bewust? Ja. Eigenlijk wel. Ik had een dag voor mezelf gepland en dat betekent dat alles wat met sociaal zijn te maken heeft, daar niet in past. En, eerlijk is eerlijk, ik heb ook gedacht: hoe belangrijk is dat nou? Mijn vader overleed in 2000 en mijn moeder in 2013. Andere tijden lijken het. Alsof het een vorig leven betreft.
Wanneer ik ophou met herdenken of met te denken aan iemand, verdwijnt hij of zij in de vergetelheid. Alleen door te herdenken blijven mensen of gebeurtenissen bestaan. Doe je dat niet, dan vervaagt langzaam de connectie met wat was. Herdenken brengt leven, herdenken maakt leven. Dat geldt voor negatieve zaken en zaken waar we blij van worden.
Ik schreef vorig jaar in het stuk “Kun je herinneringen maken?” een beschouwing daarover.
Citaat:
Dat is zo frappant van ons geheugen. Het werkt alleen goed als het voortdurend wordt geoefend. Als herinneringen niet steeds opnieuw worden opgeroepen, bijvoorbeeld in gesprekken met familie of vrienden, verdwijnen ze. En met dat verdwijnen ontstaat een gevoel van verlangen, van heimwee naar iets wat we eigenlijk niet (meer) kennen. Daar hebben de Portugezen een mooi woord voor: saudades. Hoe sterker de heimwee, hoe leger de herinneringen worden ...
Herdenken creëert een illusie die net echt lijkt. En het grote geheim is dat ons onbewuste niet weet dat het niet de realiteit betreft. Alles in je lichaam en geest reageert alsof het echt gebeurt.
Wat een krachtig gereedschap is het denken toch! Vorige week schreef ik daar een verhaal over onder de titel De meeste gedachten zijn willekeurig.
Citaat:
Het denken is een gereedschap dat je kunt hanteren, net als een timmerman de hamer. Nu doen we net of dat denken voor zichzelf kan beslissen wat goed voor ons is. Dat is zoiets als de hamer die het werk doet zonder leiding van de timmerman ...
Zo krachtig dat het zonder controle de hele wereld naar de filistijnen kan helpen (kijk om je heen) of de hele wereld kan laten terugkeren naar de staat waarvoor die bedoeld is. Het menselijk leven mogelijk maken zonder oorlogen, onderdrukking en geforceerde armoede. Kortom zonder lijden. Bedenk maar eens hoe dat eruit ziet en hoe dat zou voelen.
Dus ja, ik herdenk alsnog de trouwdag van mijn ouders.
Zonder hen had ik niet bestaan en had ik geen grote zus gehad. Zij gingen van een paradijselijk leven de oorlog in, de verschrikkelijke jappenkampen in en nog zo wat en toen weer terug naar een leven dat nooit meer hetzelfde was. Het was goed, dat zeker. Met hard werken en krachtige overlevingsdrang hebben ze een mooi leven gemaakt. Ook voor mijn zus, mijn pleegzus en mij.
En anno nu (we zijn tachtig jaar verder, mind you!) staat de hele wereld weer in brand. Alsof het doodnormaal is, worden de volkeren voorbereid op oorlog. En iedereen knikt bibberend of zonder na te denken ja. Het is goed. We bereiden ons gewillig voor. Want geen keuze, zeggen ze dan.
Ik ben uitermate dankbaar dat mijn vader en moeder dit niet hoeven mee te maken. Want één keer is erg. Alle volgende keren tellen dubbel. Vraag dat maar aan de mensen die al decennia in oorlogsgebieden of onderdrukking leven.
Dank je voor het lezen van wat ik schrijf over:
mijn dagelijkse leven en werk in de bergen van de Alto Alentejo in Portugal;
over hatha-yoga zoals het van oorsprong bedoeld is;
over kwesties die samenhangen met het je bewust worden van je beweegredenen in het leven.
Schrijf je in om niets te hoeven missen. Ik waardeer het enorm (er zijn al ruim 200 andere lezers - op naar de 250) en jouw financiële bijdrage voor mijn werk is vanzelfsprekend uitermate welkom.
Alvast dank! En deel mijn overpeinzingen!
Als je vragen hebt, stuur me een bericht! Ik antwoord altijd.
🤍
Dankje dat je mij aan de trouwdag herinnert van onze lieve ouders! Zal die ook op de verjaarskalender zetten. Heel belangrijk voor mij om dat levend te houden.
:-)