Wat vind jij leuk om te doen?
Dat zal ik je uitleggen, was mijn antwoord
Sinds een jaar volg ik teken- en schilderlessen bij Liza Komjati, een Nederlandse kunstenares hier in de buurt. Het was een impuls. Pas na het nemen van dat besluit begon ik na te denken over waar die impuls nou vandaan kwam. En zodra een mens gaat nadenken over zijn zogenaamde impulsieve besluiten dan is er altijd iets te vinden dat het rechtvaardigt. Belangrijk? Nee. Totaal onbelangrijk.
Leren kijken en dat wat je waarneemt gevoelsmatig vertalen naar beeld hebben invloed op mij. Als ik al gedacht zou hebben iets te weten, dan blijkt dat niet zo te zijn.
Zover als ik me kan herinneren, heb ik me bij bijna alles afgevraagd: waarom? Ik heb genoeg antwoorden zo geïnterpreteerd dat ik mijn leven wat schijnbare zekerheden kon geven. Toch verschijnt er iedere keer iets nieuws die de zekerheden doet wankelen. Dus moet ik opnieuw die vraag stellen aan mezelf: waarom? Meestal betreft het kleine gebeurtenissen, want bij grote gebeurtenissen zoals ten tijde van de zogenaamde vaccins, weet ik gewoon dat iets niet in de haak is en ga daarna op onderzoek uit.
Naar anderen toe ben ik meestal mild. Ik stel alleen een waarom vraag als ik de ander niet begrijp. Wanneer er dan een opgewonden antwoord met de onvermijdelijke wedervraag komt, geef ik rustig antwoord en volgt er een uitwisseling van gedachten. Meestal is het een eenzijdige oratie van de ander om mij te overtuigen van zijn of haar gelijk. Luisteren ho maar.
Liza doet precies hetzelfde, zonder vragen te stellen. Ze geeft opdrachten die bij mij weerstand oproepen. Opdrachten waarvan ik denk: Dhuhh! Wat moet ik daarmee? Waarom moet ik dat nou leren?
In de loop van mijn leven heb ik wel begrepen dat het bewust ervaren van weerstand, zeg maar van je bedreigd voelen in je autonomie, nuttig is om bij stil te staan omdat het niets te maken heeft met de realiteit. Ik observeer die zogenaamde bedreiging van alle kanten, vraag me af waar ik die voel in mijn lijf, denk er verder niet over na, adem daarna diep in en ook weer uit en ga aan de slag. Later wanneer de opdracht is vervuld, voel ik pas de vrijheid die ontstaan is in mijn hoofd en hoe mijn gevoel zowaar vrij kan bewegen zonder dat de wereld in elkaar stort. Inmiddels vertrouw ik Liza.
Leren realistisch iets in beeld brengen, is een kwestie van dagelijks oefenen. Een ambacht leren. Daar lijkt het het meest op. Geen vragen stellen. Oefenen. Dat geldt ook voor het onbevangen leren luisteren naar de ander.
Leren mijn creativiteit de vrije loop te laten, daarvoor moest eerst mijn zorgvuldig opgebouwde realiteit in duigen vallen en weet je? Dat proces doorlopen, dat vind ik iedere keer weer leuk om te doen.
Dank je voor het lezen van wat ik schrijf over:
mijn dagelijkse leven en werk in de bergen van de Alto Alentejo in Portugal;
over hatha-yoga zoals het van oorsprong bedoeld is;
over kwesties die samenhangen met het je bewust worden van je beweegredenen in het leven.
Schrijf je in om niets te hoeven missen. Ik waardeer het enorm (er zijn al ruim 300 andere lezers verdeeld over drie talen) en jouw financiële bijdrage voor mijn werk is vanzelfsprekend uitermate welkom.
Alvast dank! En deel mijn overpeinzingen!
Als je vragen hebt, stuur me een bericht! Ik antwoord altijd. Of laat een reactie achter.