De rozentuin
Hoe een droom bijna uitkomt
Het is per ongeluk. Niet met opzet. Hij was er gewoon. De rozentuin bedoel ik. Hij kwam met het huis. Althans, de rozenstruiken. Er waren er heel veel. Over het hele terrein verdeeld. Hier een plukje daar een plukje. En voor het huis ook wat struiken. Alles verwaarloosd. Op een ochtend stond ik er naar te kijken. En in de middag nog eens. Mooi hoor dacht ik en wat moet ik daar nou mee? In de avond herinnerde ik mij een droom van dertig jaar geleden. Nota bene terwijl ik eten aan het bereiden was. Die droom was toen glashelder en full colour. Zo eentje die een imprint achterlaat ergens in je achterhoofd. En daar was ie dus weer.
Ik woonde in een huis met rieten dak op het platteland. Het leek op de Engelse countryside. Het huis was helemaal begroeid met rozen en voor de deur lag een grote rozentuin waar je doorheen kon dwalen. Er waren hier en daar bankjes en stoelen en de geuren drongen tot diep in je hoofd. Ik was gekleed in het spierwit en zat op een bankje tussen de rozen te mediteren. De geuren maakten van alles los. Toen kwamen van alle kanten in het wit geklede mensen aangelopen. Ze namen plaats in de rozentuin en mediteerden met mij. Het leek uren te duren. Toen kwamen de vragen. Ik antwoordde. Er was thee en taart. Alle harten stonden open. En toen loste alles op.
Mijn sluimerende wens voor een rozentuin had ik allang achter me gelaten. Niet bewust en ook niet onbewust. De volgende dag ging ik aan de slag en met hulp van Coen (eigenlijk is het andersom) hebben we alle rozenstruiken die verspreid stonden over het land uitgegraven en in de rozentuin gezet. Ik heb wel een aparte hoek gehouden voor de kruiden, dicht bij de keuken.
Ik mediteer dagelijks en met het mooie weer, in de rozentuin in de schaduw van een oude olijfboom. Ik zit op de enorme ronde steen die 10.000 jaar oud schijnt te zijn. Nu nog witte kleding in plaats van het eeuwige zwart. Dan komt de rest vanzelf. Het begin is er …
Dank je voor het lezen van wat ik schrijf over:
mijn dagelijkse leven in de bergen van de Alto Alentejo in Portugal;
over hatha-yoga zoals het van oorsprong bedoeld is;
over kwesties die samenhangen met het je bewust worden van je beweegredenen in het leven.
Schrijf je in om niets te hoeven missen. Ik waardeer het enorm (er zijn al ruim 250 andere lezers) en jouw financiële bijdrage voor mijn werk is vanzelfsprekend uitermate welkom.
En deel mijn overpeinzingen!
Voorspellende dromen bestaan!